_{1. محمدبهمن بیگی به علّت تبعید پدرش به تهران در زمان رضاخان، در جریان تخته قاپو کردن عشایر وقتی ده ساله بود به شهر آمد. گویی سیاست تخته قاپو کردن به لحاظ فرهنگی خوب جواب داده بود چون فرزند اصیل ایل با تبعیّت غریزی از «منطق سوردل» به چیزی پناه برده بود که دلخواه حاکمان آن دوره بود.}

_{2. محمدبهمن بیگی کار بزرگی کرد اما ناخودآگاه مأمور به امری بود که اتفاقاً بهترین راه برای تخته قاپوی فرهنگی ایلات عصیانگر آن زمان تلقی می شد. تفاوت های فرهنگی ایلات عشایر جنوب با همدیگر و تفاوت عمیق جهان بینی آن ها با حاکمیت مرکزی باید به شیوه ای از میان می رفت تا آن ها تابع دیکته های سانترالیست ها می شدند،‌ البته باید این کار از طریق یک نابغه ی بومی صورت می گرفت که گرفت.}

_{3. سواد آموزی محمدبهمن بیگی در حقیقت رسمیّت دادن به یکسان سازی زبانی- فرهنگی بود که اگر چه نمی توان در نیّت ظاهری او خدشه ای وارد کرد امّا نتیجه ی آن عمل مقدّس چیزی شد که هرگز نمی توان برای صاحب عمل جایزه های فرهنگی مثلا از یونسکو در خواست کرد.}

_{4. محمدبهمن بیگی با اصالتی که داشت چرا از حکومت مرکزی درخواست نکرد که به زبان مادری عشایر مدارس دایر گردد تا حداقل پروسه ی فارسی سازی عشایر اصیل قشقایی به دست او استارت نخورد.}

_{5. محمدبهمن بیگی در مأموریت خود از«اصل چهار ترومن» حداکثر استفاده را برد. خود می نویسد: «دست من به سوی مؤسسه های گوناگون دراز بود ولی کمک ها ناچیز بود. از شرکت با عظمت نفت فقط چهار چادر مستعمل دریافت کردم» سرانجام هیأت عملیات اقتصادی آمریکا درایران که به اصل چهار [ترومن] معروف بود به داد مدارس عشایر رسید. (روزنامه ی شرق 15/9/84 ش 643)}

_{6. محمدبهمن بیگی وقتی یک کنگره ی بزرگ فرهنگی در شیراز برگزار می شد به پیش آن ها رفت یعنی کلّه گنده های فرهنگی. آن ها را به میان ایل برد. پیشرفت حیرت انگیز بچه های دبستان[شما بخوانید فارسی خواندن،‌ فارسی نوشتن و فارس شدن کودکان اصیل عشایر قشقایی] اشک به چشم مدیران فرهنگی آورد. (شرق 15/9/84 ش 643) اساتید مجرب تعلیم و تربیت پایتخت نشین وقتی می دیدند که بهمن بیگی چگونه بدون تفنگ و فشنگ توانسته است حیات مادی و معنوی عشایر را فتح کند و آن ها را با زبان،‌ فرهنگ و گفتمان مرکز آشتی دهد و در حقیقت آماده ی استحاله نماید؛ خب معلوم است که اشک شوق خواهند ریخت و بر ریش رضاخان خواهند خندید که بلد نبود چگونه عشایر را تخته قاپو کند؛ اگر چه وجود با برکت بهمن بیگی نتیجه ی تخته قاپو کردن اجباری رضا خان می باشد.}

_{7. «امروز شیوه ی زندگی ایل و سنت های آن به صورت خاطرات نوستالژیک در ضمیر شاگردان بهمن بیگی به حیات خود ادامه می دهد. امّا آن ها به زندگی در شهر خو گرفته اند و دیگر امکان بازگشت به آن شیوه ی زندگی را ندارد» [شما بخوانید بازگشت به آن شیوه ی زندگی و زبان و فرهنگ ترکی قشقایی] (شرق 15/9/84-ش 643).}

_{8. مهاجرت به شهر و تربیت درمکتب آموزشی و پرورشی از نوع محمدبهمن بیگی ها کاری کرده است که به قول شیرزاد عبداللهی«یادگار آن دوره ی باشکوه نام های نامتعارف خانوادگی و گویشی است که نسل جدیدی که در شهر به دنیا آمده است به سختی پذیرای آن است» (شرق همان).}